• Print
  • Email

Εγκυμοσύνη και oμοιοπαθητική

preghomeopath

Στην αρχή του 1870 η γυναίκα, που επρόκειτο να γεννήσει, έπαιρνε συστηματικά κινίνο πριν από τον τοκετό για να προληφθεί η πιθανότητα πυρετού. Πριν γεννήσει της έδιναν ένα ισχυρό καθαρτικό για να «καθαρίσει το σώμα της». Μετά, όταν ερχόταν η ώρα της να γεννήσει, της έδιναν εργοταμίνη για να προκληθεί τοκετός και μορφίνη για να μειωθεί ο πόνος (1). Η χρήση αυτών των ισχυρών φαρμάκων αύξησε τη βρεφική και μητρική θνησιμότητα κατά τον τοκετό.

O φόβος των μικροβίων κατά την αρχή του αιώνα, έκανε τα νοσοκομεία να προσέχουν πάρα πολύ τη γυναίκα, που επρόκειτο να γεννήσει, μήπως πάθει κάπιοα λοίμωξη, έτσι οι νοσοκόμες έπλεναν τα κεφάλια των γυναικών με αιθέρα και αμμωνία. Τους ξύριζαν το εφηβαίο, επειδή πίστευαν ότι μπορεί να φωλιάζουν σ' αυτό μικρόβια. Τους έκαναν κλύσματα κάθε 12 ώρες, ώστε να αποφύγουν την επιμόλυνση από τα κόπρανα. Τους έπλεναν όλο το σώμα με διαλύματα που είχαν απολυμαντικό. Επίσης, πλενόταν και ο κόλπος (2). Η προσπάθεια να βοηθηθεί η μητέρα και το παιδί προκάλεσε τραυματικούς τοκετούς, γιατί ο έλεγχος που ασκείτο στην γυναίκα, ήταν υπερβολικός.

Σαφώς, η ιατρική παρέμβαση έχει μεγάλη αξία, αλλά ο τοκετός σαν φυσιολογικός λειτουργία θα πρέπει να εξελίσσεται, με τις απαραίτητες και μόνο παρεμβάσεις. Η χρήση φαρμάκων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σημαίνει ότι το έμβρυο αναπόφευκτα θα πάρει κάποια μικρή ποσότητα από αυτά τα φάρμακα. Η επίδραση αυτών στην ανάπτυξη του εμβρύου είναι άγνωστη.

Οι γιατροί θα πρέπει να χρησιμοποιούν τη μικρότερη δυνατή ποσότητα φαρμάκων και όταν αυτό είναι απαραίτητο (3). Είναι λοιπόν σημαντικό, ο μαιευτήρας να μη χρησιμοποιεί κάποιο φάρμακο όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο, επειδή μπορεί μία παρέμβαση να οδηγήσει στην άλλη με δυνητικούς κινδύνους για τη μητέρα και το νεογνό. Είναι βέβαιο, ότι κάθε μαιευτήρας θα ήθελε να χορηγεί όσο το δυνατό λιγότερα φάρμακα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού και της γαλουχίας της γυναίκας. Κανένας μαιευτήρας δε χορηγεί φάρμακα χωρίς λόγο. Όλοι χορηγούνε τα φάρμακα που θεωρούν απαραίτητα για να αντιμετωπιστεί κάποια κατάσταση στην εγκυμοσύνη. Γι' αυτό, ορισμένοι γιατροί μπορεί να θέλουν, κάποια στιγμή, χωρίς να ξεχνούν την παραδοσιακή ελεγμένη ιατρική, που εξασκούν επί χρόνια, να καταφύγουν σε μια δεδομένη στιγμή σε κάποιες εναλλακτικές θεραπείες, όπως είναι η ομοιοπαθητική.

Τέτοιες θεραπείες μπορείς ίσως να βοηθήσουν στη βελτίωση ή εξαφάνιση ορισμένων συμπτωμάτων της εγκυμοσύνης, να υποβοηθήσουν επίσης την καλή εξέλιξη του τοκετού και της γαλουχίας. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, γενικά, θεωρούνται ασφαλή και είναι καλό ο μαιευτήρας να τα γνωρίζει, επειδή μπορεί ίσως να ωφελήσουν, αλλά δύσκολα μπορεί να βλάψουν.

Στην Αμερική, τα ομοιοπαθητικά φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλές εκατοντάδες τοκετών.
Η υγεία της γυναίκας επηρεάζει και την υγεία του εμβρύου, που αυτή κυοφορεί. Όταν κάποια γυναίκα έχει ένα πρόβλημα υγείας, η χορήγηση φαρμάκων μπορεί να βελτίωσει το πρόβλημα αυτό, μπορεί, όμως, να προκαλέσει και μια ελαφρά ανοσοκαταστολή στην ίδια την ανοσοκατασταλαγμένη από την εγκυμοσύνη γυναίκα. Πολλές φορές, στην εγκυμοσύνη ορισμένες γυναίκες μπορεί να βιώσουν εξάρσεις προηγουμένων προβλημάτων, που είχαν με την υγεία του, ή να παρουσιάσουν νέα συμπτώματα. Σ' αυτή την περίπτωση, αντί να χορηγήσουμε κάποιο φάρμακο, που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην έγκυο και στο έμβρυο, εκτός από τη θεραπεία που θα κάνει, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, ίσως, συμπτώματα όπως ναυτία, αϋπνία, πόνους κ.ά. με τη χορήγηση κάποιας ομοιοπαθητικής θεραπείας, δοκιμαστικά.

Ορισμένα, βέβαια, από αυτά τα συμπτώματα είναι μικρά και δεν απαιτούν καμία θεραπεία με κανενός είδους φάρμακο. Μπορούν να διορθωθούν με κατάλληλη διαιτητική προσαρμογή ή προσαρμογή του τρόπου ζωής. Παρ' όλ' αυτά, όταν έχουμε άλλες καταστάσεις, που απαιτούν κάποιο είδος παρέμβασης, επειδή θα πρέπει να προσέχουμε στη χορήγηση οποιονδήποτε παραδοσιακών φαρμάκων, καλό θα ήταν, σε πρώτη φάση, να δοκιμάζαμε τη χρήση ενός ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

Βεβαίως, σε καμιά περίπτωση η γυναίκα δε θα πρέπει να παίρνει το φάρμακο από μόνη της. Η χορήγηση ενός ομοιοπαθητικού φαρμάκου, θα πρέπει να γίνεται σε απόλυτη συνεργασία με τον μαιευτήρα-γυναικολόγο της, ο οποίος έχει και την απόλυτη ευθύνη της παρακολούθησης της εγκυμοσύνης και της διενέργειας του τοκετού της. Δεν είναι καλό να φέρνουμε τον γιατρό που μας παρακολουθεί προς τετελεσμένων γεγονότων, λέγοντάς του ότι «πήρα το τάδε φάρμακο» ή ότι «έκανα το τάδε πράγμα». Εκείνος που θα πρέπει τελικά, να λογοδοτήσει για την ευθύνη του τοκετού είναι ο μαιευτήρας και κάθε θεραπευτική ενέργεια θα πρέπει να γίνεται σε συνεργασία με αυτόν.

Έτσι λοιπόν, το κείμενο που ακολουθεί, καθαρά ενημερωτικό κείμενο, μας δίνει μια ιδέα για τις ομοιοπαθητικές θεραπείες που χρησιμοποιούνται γενικά. Ένα πρόβλημα που υπάρχει συνήθως είναι η ναυτία, ο εμετός και η δυσπεψία που μπορεί να έχει μια γυναίκα στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης. Σ' αυτήν την περίπτωση, εάν η κατάσταση είναι τόσο έντονη, ώστε να μη μπορέσει να αντιμετωπιστεί με διαιτητικά μέτρα, τα ομοιοπαθητικά φάρμακα που μπορεί να χρησιμοποιηθούν είναι η Sepia, η Nux vomica, το Colchicum (κολχικό), η Silica, η Ipecacuana και η Pulsatilla. Τότε ο ιατρός θα διαλέξει κάποιο από τα φάρμακα αυτά, καθώς και τη δοσολογία του. Συνήθως, η Sepia, το Colchicum και η Ipecacuana δίνονται σε γυναίκες που έχουν έντονη ναυτία, που δεν μπορούν ούτε καν να μυρίσουν φαγητό. Σε γυναίκες που έχουν ναυτία και δεν υποχωρεί, μπορεί να χορηγηθεί Nux vomica, Ipecacuana ή Silica. Οι γυναίκες με ναυτία, που περνάει όταν ξαπλώνουν, μπορεί να βοηθηθούν με τη Nux vomica.

Εδώ, επίσης, παίζει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία της γυναίκας. Π.χ. μία γυναίκα που κάνει εμετούς αλλά είναι ευσυγκίνητη και οι διαθέσεις της αλλάζουν, δεν μπορεί να πάρει εύκολα αποφάσεις, θα πρέπει να πάρει Pulsatilla, ενώ μία γυναίκα που κινείται συνεχώς, είναι πολύ ευερέθιστη, και τα συμπτώματα ναυτίας, εμετού και δυσκοιλιότητας γίνονται χειρότερα το πρωί, θα πρέπει να πάρει Nux vomica. Δεν επεκτείνομαι σ' αυτό το θέμα, γιατί πιστεύω ότι όσα αναφέρθηκαν ήδη είναι αρκετά για ενημέρωση.

Σε έγκυες, που υποφέρουν από κιρσούς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί Pulsatilla και Hamamelis, όπως ίσως και Vipera. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί Pulsatilla για να βοηθήσει στο να «γυρίσει» το έμβρυο από ισχιακή σε κεφαλική προβολή. Εννοείται, ότι στην περίπτωση αυτή, η γυναίκα θα πρέπει να ξεκουράζεται, ώστε η μήτρα της να είναι χαλαρή και έτσι να μπορεί να υπάρχει «χώρος» για να γυρίσει το παιδί.

Ένα ομοιοπαθητικό σκεύασμα, που χρησιμοποιούν αρκετά συχνά οι μαιευτήρες είναι το Caulophyllum, το οποίο βοηθά στην ενδυνάμωση των μυών της μήτρας και στην οργάνωση των συσπάσεών της κατά τη διάρκεια του τοκετού. Βοηθά επίσης στην αποφυγή της ατονίας της μήτρας κατά τον τοκετό και προφυλάσσει μερικώς από την αιμορραγία μετά τον τοκετό. Δύο άλλα φάρμακα που μπορεί να βοηθήσουν στη διαδικασία του τοκετού είναι η Belladona και η Cimicifuga. Η Belladona χορηγείται όταν η γυναίκα νιώθει υπερβολικά ευαίσθητη κατά τη διάρκεια του τοκετού, κοκκίνισμα του προσώπου και των ματιών και το δέρμα της είναι θερμό. Οι γυναίκες που χρειάζονται Cimifuga, είναι σχετικά υστερικές, αναστενάζουν συχνά, έχουν σπασμωδικούς πόνους σε διάφορα σημεία του σώματος και υποφέρουν από δυσανεξία στον πόνο. Αυτές οι γυναίκες που χρειάζονται Cimifuga, είναι σχετικά υστερικές, αναστενάζουν συχνά, έχουν σπασμωδικούς πόνους σε διάφορα σημεία του σώματος και υποφέρουν από δυσανεξία στον πόνο. Αυτές οι γυναίκες που χρειάζονται Cimifuga συνήθως λένε «δεν θα τα καταφέρω» ή «δεν αντέχω άλλο, θα τρελαθώ»!

Μετά τον τοκετό, για να ξεκουραστεί η γυναίκα από την εξάντληση της προσπάθειας και για να κλείσουν καλύτερα τα εσωτερικά και εξωτερικά τραύματά της, χορηγούμε συνήθως Arnica Montana. Σε περίπτωση περινεοτομίας ή καισαρικής τομής, μπορεί να χορηγήσουμε Staphysagria, ένα φάρμακο που δίνεται συνήθως μετά τις εγχειρήσεις. Οι ομοιοπαθητικοί ιατροί έχουν παρατηρήσει, ότι οι γυναίκες, που παίρνουν Staphysagria, δε ζητούν τόσα παυσίπονα μετά τον τοκετό, όπως οι άλλες γυναίκες. Η Calendula μπορεί επίσης να βοηθήσει στην καλή και σωστή επούλωση της περινεοτομίας. Υπάρχουν στο εμπόριο σαπούνια με Calendula για την γεννητική περιοχή. Μπορούμε, επίσης, να ζητήσουμε από τα ομοιοπαθητικά φαρμακεία να μας παρασκευάσουν ένα βάμμα ή μία αλοιφή με Calendula.

Μετά από ένα δύσκολο και κουραστικό τοκετό, μπορεί να βοηθήσει το Sulphur, ώστε η γυναίκα να ξεκουραστεί γρήγορα και να νιώθει καλά μετά τον τοκετό. Σε παιδιά, που έχουν γεννηθεί και παρουσιάζουν κάποιο μικρό γογγυσμό, παρ' όλο που εδώ είναι απαραίτητα και τα παραδοσιακά μέτρα, μπορεί να βοηθήσει το Antimonium tart, το Carbo veg ή το Camphor. Για τον ίκτερο των νεογέννητων μπορεί να χρησιμοποιηθεί Aconite. Εάν μέσα σε 24 ώρες δεν παρατηρηθεί βελτίωση, μπορεί να δοθεί Nux Vomica, Chelidonium ή Lycopodium.

Για το μαστό της γυναίκας μετά τον τοκετό και στην περίπτωση που αυτός θα αναπτύξει μαστίτιδα, μπορούμε να δοκιμάσουμε Belladona, Bryonia, Phytolacca και Lac caninum. Στα πρώτα στάδια της μαστίτιδας δίνουμε συνήθως Belladona και θερμούς και εξοιδημένους μαστούς, ενώ Lac Caninim δίνουμε στη γυνάικα της οποίας οι μαστοί γίνονται πολύ ευαίσθητοι στην κίνηση, ακόμα και εκείνη που προέρχεται από το περπάτημα. Εάν η γυναίκα μαζί με την μαστίτιδα έχει υψηλό πυρετό, ζεστό πρόσωπο και πονοκέφαλο, η Belladona είναι το φάρμακό της, ενώ η Bryonia θα πρέπει να δίνεται όταν οι μαστοί έχουν «πετρώσει». Σ' αυτή την περίπτωση, οι μαστοί πονούν, είναι πιο ζεστοί, αλλά δεν είναι κόκκινοι. Στις γυναίκες που έχουν πολύ γάλα, με συνέπεια να μην μπορεί να αποβληθεί όλο, να πονούν οι μαστοί τους, και με ευαίσθητες θηλές, μπορούμε να χοηρήσουμε Phytolacca. Εάν η γυναίκα νιώθει πόνο στους μαστούς της όταν περπατάει, ή μερικές φορές, και με την απλή εισπνοή, και ο πόνος αυτός φεύγει εάν η γυναίκα υποστηρίζει τους μαστούς της όταν κινείται, το φάρμακο που μπορεί να τη βοηθήσει είναι το Lac Caninum.

 

Περιοδικό: ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, τεύχος 74

 

Ευάγγελος Γκικοντές
Μαιευτήρας - Χειρουργός-Γυναικολόγος
Ολιστική Ιατρική

Βιβλιογραφία

  1. Richard W. Wertz and Dorothy C. Wertz, Lying-In: Α History of childbirth in America, New York: Schocken, 1979, 137.
  2. Richard W. Wertz and Dorothy C. Wertz, Lying-In: Α History of childbirth in America, New York: Schocken, 1979, 138.
  3. Diana Korte and Roberta Scaer, A Good Birth, A safe Birth, New York: Βantam, 1984, 129-130.
  4. C.E.I. Day, «Control of Stillbirths in Pigs Using Homeopathy», British Hemoeopathic Joyrnal, 73.3 July 1984. 142-143.
  5. T.C.Duncan, Disease of Infants and Children and Their Homoepathic Treatment, volume II, Chicago: Duncan Brothers, 1880, 492.
  6. Charles Fisher, Α. Ηandbook on the Diseases of Children and their Homoeopathic Treatment, Chicago: Medical Century, 1985.
  7. Moskowitz, Richard Homoeopathic Medicines for Pregnancy and Childbirth, Berkeley: North Atlantic, 1992.
  8. Society of Homeopaths, Homeopathy in Pregnancy, Childbirth & Childhood, Proceeding from a seminar held November 1, 1980.
  9. Tyler, Margaret: «Mastitis» Ηomeopathy, January, 1938, 3-8.

001namesstroke

003Anaptixistroke

002Astrologystroke

004Ipsosstroke

Η ομάδα μας

Πατήστε εδώ για να γνωρίσετε τη συντακτική ομάδα και τους συνεργάτες του LoveBaby.gr

Δημοσκόπηση

Ποια είναι η γνώμη σας για την αποθήκευση βλαστοκυττάρων;